Put foot rally

Opmerking: dit heb ik vrijdagmiddag geschreven, maar het internet lag er gister de hele dag uit. Tsja, This Is Africa.

Hallo allemaal! Hierbij weer een update vanuit het geweldige Zambia. Elke keer nadat ik een nieuw verhaal heb geplaatst, ben ik bang dat ik geen dingen meer heb om over te schrijven in mijn volgende blog, maar dit is elke keer gelukkig niet het geval. Ik maak hier gewoon zoveel bijzondere en leuke dingen mee!

Laat ik beginnen met donderdagochtend. Donderdagochtend werd ik met Florence ingedeeld bij Libuyu home based care. We werkten samen met caregivers Francis en Mirriam. Ik zou eigenlijk vandaag een kijkje komen nemen op de boerderij van Francis, maar dat kon helaas niet doorgaan door het project van vandaag waar ik zo wat meer over zal vertellen. Ik zou samen met Linn gaan, en we hadden bedacht om misschien vlees mee te nemen om te bbq-en, maar toen Francis vertelde dat er minstens 15 mensen wonen op die boerderij, vonden we dit toch een stuk minder goed plan haha.
Voordat we vertrokken van huis had ik geen tijd meer gehad om naar het toilet te gaan, waardoor ik dus ontzettend nodig moest toen we daar eenmaal aankwamen. Aangezien we toch nog langs het huis van Francis moesten, vroeg ik hem of ik misschien even bij hem mocht. "Tuurlijk", zei Francis en nam me mee naar een klein stenen hokje in de tuin met een zeil als 'deur'. Dit beloofde al niet veel goeds. En inderdaad, toen ik binnen kwam liep ik tegen een geur aan waarvan ik hoop dat jullie die nooit zullen ruiken en er stond een soort van wc-pot, waarvan ik de originele kleur niet meer kon identificeren. Je kon door de pot zien hoeveel mensen er voor je waren geweest en dat ik het geen fijne geur en aangezicht vond, gold niet voor de vele maden die in het gat krioelde. Ik ben niet zo snel vies van iets en ik weet dat dit Afrika was (tja, wat verwacht je anders?), maar ik kon mezelf niet tegenhouden om binnen enkele seconden weer veilig in de frisse lucht te staan. Gevolg? De hele ochtend heb ik kromgelopen van de volle blaas in mijn buik. Sorry voor dit nogal vieze verhaal, maar dit is 'the real life' hier.

De eerste patiënt die we bezochten was een man van in de 20 die een jaar geleden zelfmoord had proberen te plegen door in de elektriciteitsmast te klimmen naast zijn huis (zie foto). Toen hij boven kwam en de elektriciteitskabel vastpakte, werd hij door de kracht van de elektriciteit naar beneden gehaald. Hierbij brak hij beide benen en werd hij met andere ernstige verwondingen naar het ziekenhuis in de hoofdstad Lusaka gebracht. Hij is hier goed geholpen, maar hij kan nog steeds veel dingen niet goed. Op het moment dat we daar kwamen lag hij onder een klamboe op de grond in lakens gewikkeld. Zijn huis van klei en hout was maar half af en had ook nog geen dak. Het kan hier 's nachts wel 10 graden worden, dus je kunt je voorstellen dat de nachten voor hem niet echt prettig zijn in de open lucht en op de koude grond..

Na nog 8 andere patiënten te hebben gezien die ochtend (het was vooral heel veel lopen, lekker met een volle blaas!), kwamen we op straat een jong meisje tegen met een Justin Bieber shirt en een jongetje met een Bob de Bouwer shirt aan. Ik kon het niet laten om hiervan een foto te maken, zie bijgevoegd.

In de middag was ik samen met Luca ingedeeld bij farming. Ik had al gehoord dat dit niet echt een populair project was, maar dat het zo erg was had ik niet verwacht. Het was nog best een groot oppervlak en Luca en ik hadden de opdracht om alle planten te bewateren. En nee mensen, dat is niet met een mooie waterslang zoals we dat in Nederland hebben, maar dat gaat hier nog met emmers. Wat we dus moesten doen was onze emmer vullen in een grote watertank en vervolgens met deze zware emmer 50 meter te lopen naar de farm om daar met één emmer, één plant water te geven. Het is een community farm en de mensen uit de community kunnen gratis de groenten en fruit ophalen die hier verbouwd worden. Een super goed initiatief, ware het niet dat de community er zelf niet heel veel voor deed en toekeken terwijl Luca en ik het zware werk deden. Gelukkig was daar het liefste jongetje dat ik ooit heb gezien: Benny. Benny was een jaar of 4 en 'hielp' mij met het tillen van de zware emmer en rende elke keer vrolijk mee. Vooral de grote handschoen die hij aan mocht vond hij leuk!
Aan het eind kwam de baas van de farm naar Luca en mij toe en liet ons een plant zien. Hij liet ons raden wat het was, en het kwam ons bekend voor maar we konden er niet direct op komen. Na een tijdje kwamen we er toch achter: het was een wiet plant. Drugs zijn hier ten strengste verboden en de eigenaar vertelde ons dat de straf op het bezitten van wietplanten je 10 jaar celstraf per plant opleverde. Dat zijn nog eens forse straffen. Hij vertelde dat iemand de plant achterin de farm had verstopt en dat mensen daar kunnen komen omdat de farm van de community was. Hij had de plant gelukkig op tijd kunnen verwijderen, voordat het eventueel kon worden opgemerkt.

Na farming gingen we met de hele groep naar café Zambezi om daar voetbal te kijken en lekker te eten. Eenmaal weer thuis, waren er een paar jongens van de volleybal waarmee ik even muziek heb gemaakt en vervolgens weer tijd om lekker te slapen, want het project van vanochtend stond me te wachten..

Vanochtend mocht ik helpen bij de 'Put foot rally' (PFR). Dit is een rally van een stuk of 20 auto's die in 18 dagen langs 4 landen in Afrika gaan om daar in de arme wijken schoenen uit de delen. Vandaag was het de beurt aan Linda school in Livingstone. Voordat de rally arriveerde, kregen we de opdracht om de gezichten van alle kinderen te beschilderen. In totaal waren er meer dan 350 kinderen, verdeeld over 5 vrijwilligers. Reken maar uit!
Tijdens het schminken hoorde ik van buiten al geluiden van auto's en zingende kinderen. Een deel van de kinderen verwelkomde de rally bij de poort van de school. Dit was geweldig om te zien en wat een goede sfeer hing er! Het was letterlijk één groot feest. De mensen van de PFR waren allemaal zo aardig en betrokken en waren er écht voor de kinderen. Dit leverde een heel ander gevoel op dan bij mijn vrienden van de Greenpop.
Door middel van fundraising kon PFR voor elk kind op Linda school passende en splik splinter nieuwe schoenen inkopen. Na een speech van het schoolhoofd, werden de kinderen in rijen gezet en mochten ze een voor een tegenover iemand van PFR gaan zitten om hun nieuwe juweeltjes aangemeten te krijgen. Het was een eer dat ik hierbij mocht zijn en alle blije gezichten van de kinderen mocht aanschouwen. Wat een geslaagde ochtend!

Ik kom net terug van reading club in Highlands school en ben uitgeteld. De kinderen deden allemaal super goed mee en we hebben veel leuke leerzame spelletjes kunnen doen. Toen we aan het eind in kleine groepjes gingen lezen, viel het me op hoe groot de verschillen zijn in niveau. Zowel aan mijn linkerzijde als rechterzijde zaten kinderen van grade 3. De meisjes links van mij konden zo een heel boek weglezen, terwijl de meisjes rechts nog niet eens het woordje 'are' konden uitspreken. Het schoolsysteem hier is helaas nog niet zo goed geregeld dat kinderen individueel worden beoordeeld en kunnen blijven zitten. Hierdoor sluit het niveau van het kind vaak niet aan met het niveau van de grade. Nog veel werk aan de winkel dus!

Op dit moment ben ik mijn energie aan het sparen voor vanavond: happy hour en Fez bar! Veel mensen waarmee ik hier goed om ga, gaan dit weekend weg dus tijd voor een leuk feestje.

Mijn volgende blog zal gaan over mijn aankomende en laatste weekend waarin veel spannende en leuke dingen staan te gebeuren! Ik hou jullie op de hoogte.

Liefs