Microlight & elephant ride

Voordat ik mijn blog begin, wil ik graag eerst even meedelen dat ik MEGA TROTS BEN OP NEDERLAND! Ja, ook ik heb gekeken vanavond en was waarschijnlijk even bang als jullie dat we het WK moesten verlaten totdat Sneijder scoorde. Paola, een vrijwilligster uit Mexico was niet zo blij met deze wedstrijd maar dat kon mijn pret niet drukken.

Goed, ik ga verder met de dingen waarvan ik nóg blijer werd dit weekend. Het was mijn laatste weekend en er stonden twee activiteiten gepland: microlight en elephant ride. In eerste instantie wilde ik de microlight niet doen, omdat ik nogal bang ben om te vliegen, maar na alle verhalen te hebben gehoord besloot ik het toch maar te doen. Dit vond plaats op zaterdagmiddag.
Zaterdagochtend ben ik naar de Victoria Falls gegaan om die nog eens goed te bekijken. Ik had ze immers alleen nog maar gezien in de nacht, toen het volle maan was en je een regenboog gezien. Overdag was het echter een andere gewaarwording en wat voor een! De watervallen zijn immens en zijn daarom niet voor niets de grootste van Afrika. Ik was gewaarschuwd dat we zeiknat zouden worden op sommige plekken, maar zoals altijd wilde ik het eerst zien en dan geloven. Ik had gelukkig een waterdicht tasje meegenomen waarin ik mijn camera kon bewaren want dat was hard nodig. Het was alsof het regenseizoen was en we telkens stortbuien over ons heen kregen. Ik heb daarom op deze plekken ook geen foto's kunnen nemen van de Falls. Op de weg terug moest je over een brug heen, maar doordat het zo nat was, was het erg glad en natuuuurlijk gleed ik uit. Wat niet zo fijn was is dat ik daarbij een teen heb gekneusd dus ik hoop maar dat we deze week niet veel hoeven te lopen met home based care. Na dit bezoek moesten we snel terug naar huis om ons om te kleden voor de microlight.

Om 16.00 werden we opgehaald voor de microlight. We werden naar een klein vliegveldje gebracht waar om en om twee microlights opstegen. Nadat we eerst minstens een uur hadden gewacht, was ik eindelijk aan de beurt. In het kleine open vliegtuigje zat ik met één enkele riem vast en kreeg ik een helm met koptelefoon en microfoon op zodat ik met de piloot kon communiceren. Het gevoel tijdens het opstijgen was geweldig en we bereikten al gauw een hoogte waarop we het gigantisch mooie Zambia en Zimbabwe konden overzien. Dit keer zag ik de Falls vanuit een perspectief dan die middag. Overweldigend! In de laatste minuten vlogen we laag over de Zambezi rivier waardoor de olifanten en buffels die we zagen er ineens uitzagen als speelgoed poppetjes. Het was erg jammer dat de vlucht zo snel alweer over was, maar het was er een om nooit te vergeten.

Na de microlight moesten we snel terug naar huis, want we zouden met z'n allen naar het Earthfest festival gaan dat werd georganiseerd door mijn vrienden van, jawel, Greenpop. Toen we werden opgehaald door de immense bus van ze, voelde ik zowaar een 'energie' dat me tegen hield om de bus in te gaan. Echter voelde ik zo'n 'connectie' met met anderen dat dit deze 'energie' overwon. We reden en bizar groot stuk om uiteindelijk aan te komen op een plek in de middle of nowhere waar kampvuren en lampionnen het land opvrolijkte. Eerlijk is eerlijk, het zag er leuk uit! Helaas waren er ontzettend veel bomen liefhebbers en het eerste uur werd er dan ook alleen maar gezongen over bomen. Ik maak geen grapje mensen, ikzelf was ook erg onder de indruk. Na zelf de rauw gekochte kip op de bbq te hebben klaargemaakt en gesprekken te hebben gehad om het kampvuur, vonden we het wel weer tijd om te gaan.

Zondagochtend was ik de enige die om 06.15 z'n wekker had gezet, want ik had zowaar een elephant ride geboekt. Toen ik werd opgehaald in de bus zaten er al verschillende andere mensen in. We reden langs verschillende luxe lodges waar de andere toeristen werden opgehaald en eigenlijk schaamde ik me voor het feit dat ik samen met hen in de bus zat. Ze praatten honderduit over hun luxe vakanties en waar ze dan wel al niet waren geweest of waar ze nog heen gingen. Dit is dus het soort toerist waar ik me als blanke voor schaam. Zoals ik al eerder schreef in een blog, vind ik het slecht dat deze toeristen alleen maar komen voor de mooie natuur en de luxe lodges. En natuurlijk hebben ze gelijk dat ze meer van de wereld willen zien en natuurlijk mogen ze dat, maar het zou verboden moeten worden dat je zomaar de cultuur en de inwoners voorbij kunt gaan. Verdiep je ten minste een beetje in de cultuur of doe écht iets voor het land. Het is natuurlijk niet makkelijk om zomaar een dorp in te lopen en met mensen te gaan praten. Op deze manier zou dit ook alleen maar een toeristische attractie worden. Ik zou op dit moment niet weten hoe dit zou moeten worden aangepakt, maar misschien kom ik ooit nog op een geniaal idee.

Aangezien ik daar in mijn eentje kwam en de anderen allemaal in groepen of duo's waren, mocht ik alleen (wel met de guide) op een olifant rijden. Alle olifanten die ze daar hadden waren gered uit het wild omdat hun ouders waren vermoord tijdens de jacht, dus ze fokten ze daar niet zelf. Ik kreeg de olifant Chavaruka toegewezen, een 9-jarig vrouwtje die nog lang niet haar optimale gewicht en grootte had bereikt. Olifanten eten zon 350(!) kg voedsel per dag. Het was dan ook geen wonder dat Chavaruka onderweg een aantal keer stopte om een boom uit de grond te trekken of met haar slurf bij ons kwam bedelen om snoepjes. Mijn guide was erg goed en de rit van een uur was dan ook zo over. Aan het eind hadden we de kans om de olifanten te voeden en ze dag te zeggen en te bedanken. Nadat ik was afgestapt, ging Chavaruka op haar knieën zitten, zodat ik kon zitten op een knie en haar op deze manier kon voeden. Je kon het voer in de bek leggen, alleen ik was vergeten op tijd mijn hand weg te trekken, waardoor ze bijna mijn hand had opgegeten. Na nog even te hebben geknuffeld met Chavaruka, en alle olifanten ons hadden gegroet door middel van hun slurf in de lucht te steken, was het tijd om afscheid te nemen. Wat een geweldige dieren zijn dit, ik ben er verliefd op geworden!

Toen ik terug kwam, besloot ik om souvenirs te kopen. Wat een hek was dit. Elke eigenaar probeerde je zo ongeveer hun winkel in te slepen, en eenmaal binnen blokkeerde ze uitgang zodat je ze weg moest duwen om naar buiten te kunnen. Gelukkig vond ik na een tijdje een winkeltje met een super lieve vrouw met een baby op haar rug, en als blijk van dank heb ik dan ook wat bij haar gekocht. Wauw wat ben ik blij dat ik er nu klaar mee ben!

In de middag ben ik nog naar een afgelegen kunst winkeltje geweest en ik heb daar een prachtig beschilderd doek gekocht. Vervolgens linea recta naar café Zambezi om daar de wedstrijd te kijken en wat daar gebeurde weten we natuurlijk allemaal! Met deze overwinning op zak ga ik heerlijk slapen want morgenochtend staat er geen normaal ochtendprogramma op de planning. Ja pap, weer een fijne cliffhanger, maar deze keer geen enge dingen in het vooruitzicht, want alles wat ik hier wilde doen, heb ik gedaan.

Liefs